Sunday, January 29, 2017

‘हरेक १० मा एक महिलाले यौनपीडा अनुभूत गर्छन्’


एजेन्सी– यौन सम्पर्कका समयमा ठूलो संख्यामा महिलाहरुले पीडा अनुभूति गर्ने गरेको एउटा अध्ययनले देखाएको छ। बेलायतमा यौनका दृष्टिले सक्रिय करिब ७ हजार महिलामाझ गरिएको सर्वेक्षणमा हरेक १० जनामध्ये एक महिलाले यौनसम्पर्कको समयमा कुनै न कुनै पीडा हुने गरेको बताएका थिए।

इन्टरनेसनल जर्नल अफ अबेस्ट्रिक एन्ड गाइनोलोजीमा प्रकाशित सो अध्ययनमा पीडादायी यौन गतिविधिप्रति पुरुषको चासो कम रहेको उल्लेख छ। यस समस्याबाट विश्वभरका अधिकांश महिला प्रभावित हुने अनुमान अध्ययनले गरेको छ।



१६ वर्षदेखि ७४ वर्षका महिलामाझ गरिएको सो अध्ययन अनुसार यौन सम्पर्कको समयमा सबैभन्दा बढी ५० देखि ६० वर्ष उमेर समूहका महिला प्रभावित हुने गरेको उल्लेख छ। युवतीहरु भने यस्तो समस्याबाट तुलनात्मक रुपमा थोरै प्रभावित हुने गरेको उल्लेख छ।

चिन्ताका कारण पनि महिलाले यौन सम्पर्कमा पीडा अनुभूति गरेको अध्ययनले बताएको छ। सर्वेक्षणमा सहभागी एक महिलाले भनेकी छिन्, ‘चिन्ता लिएको बेला यौन सम्पर्क गर्दा झन् पीडा हुने गरेको छ।’ सहभागीमध्ये एक चौथाइले ६ महिनासम्म यौन सम्पर्कका क्रममा पीडा अनुभव गरेको बताएका थिए। त्यस्तै ३३ प्रतिशतले आफ्नो यौन जीवनप्रति असन्तुष्ट रहेको बताएका थिए।

लाजका कारण धेरै महिलाले यस्तो समस्यामा विज्ञको सहयोग लिने नगरेको अध्ययनकर्ता डा. क्रिस्टिन मिचेलले बताइन्। भर्खरै विवाह गरेका महिलाले पनि पीडादायी यौन अनुभव गरेको सर्वेक्षणमा पाइएको डा. मिचेलको भनाइ छ। किशोरीहरुलाई विद्यालयस्तरमै उपयुक्त मात्रामा यौन शिक्षा दिन सके यस्ता समस्या कम हुँदै जाने अध्ययनमा उल्लेख छ।

‘सबैभन्दा ठूलो’ राष्ट्रिय झन्डा फहराइयो, दुःख व्यहोर्न तयार छौं तर हेपिन तयार छैनौं : ओली


काठमाडौं, माघ १६ । नेपालको सबैभन्दा ठूलो राष्ट्रिय झन्डा आइतबार माइतीघरमन्डलामा फहराइएको छ ।


सहिद दिवसको अवसर नेपाली देशभक्त युवा समाजले आयोजना गरेको कार्यक्रममा नेकपा एमालेका अध्यक्ष केपी शर्मा ओली र राष्ट्रकवि माधवप्रसाद घिमिरेले झन्डोत्तोलन गर्दै नेपालको राष्ट्रिय झन्डा फहराएका हुन् ।

कार्यक्रममा अध्यक्ष ओलीले नेपाली स्वाभिमानमाथि अपमान हुन थालेपछि राष्ट्रियताप्रति प्यारो लाग्न थालेको बताए ।

केही वर्षयता नेपालको झन्डा नेपालीलाई प्यारो लाग्न थालेको भन्दै उनले केही स्वार्थी तत्वबाहेक सबैले देशलाई माया गर्ने बताए ।

पूर्वप्रधानमन्त्रीसमेत रहेका ओलीले जस्तोसुकै परिस्थिति आएपनि देशलाई टुक्रिन र कमजोर पनि हुन नदिने धारणा राखे ।



‘हामी दुःख व्यहोर्न तयार छौं । तर, हेपिन र स्वाभिमान गिराउन तयार छैनौं’–उनले भने–‘सबै राष्ट्रप्रेमी एक ठाउँमा उभिएर स्वाभिमानको रक्षा गर्छौं ।’

उनले देशको स्वाभिमान कसैकाविरुद्ध पनि नलाग्ने भन्दै जनता र देशको पक्षमा रहेको उल्लेख गरे ।

अध्यक्ष ओलीले नेपाली कांग्रेस, नेकपा माओवादी केन्द्र र मधेसवादी दललाई राष्ट्रियताका सवालमा एमालेजस्तो नीति ल्याउन आग्रह गरे ।

उनले निर्वाचन नगर्ने प्रयास भइरहेको भन्दै जसरी पनि निर्वाचन गराएर छाड्ने बताए ।

‘निर्वाचन नगर्ने प्रयास भइरहेको छ’–उनले भने–‘तर निर्वाचन गर्नका लागि आवश्यक दबाब दिने शक्ति हामीसँग छ । निर्वाचन गराएर छाड्छौं ।’

कार्यक्रममा राष्ट्रकवि घिमिरेले अहिलेको पुस्ताले राष्ट्रितामाथि चासो राख्न थालेको बताए ।

फहराइएको झन्डा १० मिटर लामो र साढे ७ मिटर चौडाइ रहेको छ ।

राष्ट्रियतामा योगदान पुर्‍याएबापत उक्त कार्यक्रममा खेलाडी मीरा राई, कलाकार मोहनदास श्रेष्ठलगायत एक दर्जनलाई सम्मान गरिएको थियो । रासस

प्रहरी र दुस्मनलाई तर्साउन योजनाबद्ध हत्या : यसरी भयाे सनसनी खुलासा


काठमाडौं, १६ माघ । रामेछापको दोरम्बा घर भएका प्रज्वल पाठक शिक्षकका छोरा हुन् । पढाइमा सानैदेखि तीक्ष्ण । छोरो पछि गएर ठूलै मान्छे बन्छ भन्ने परिवारको सपना थियो । त्यही कारण परिवारले उनलाई गाउँको स्कुलबाट काभ्रेको बनेपास्थित विद्या सागर बोर्डिङ स्कुलमा भर्ना गरिदियो । बोर्डिङ स्कुलमा पाठकले राम्रै पढे । २०६३ सालमा प्रथम श्रेणीमा एसएलसी उत्तीर्ण गरे ।बाबुको सपना उनलाई डाक्टर बनाउने थियो । सोहीअनुसार बनेपाको जग्गा बेचेर भए पनि उनले काठमाडौंको कलेजमा छोरालाई आइएस्सी पढाउन थाले । पढाइ राम्रै भए पनि एमबिबिएसमा नाम निकाल्न नसकेपछि प्रज्वल बिएस्सी पढ्न थाले ।

पढाइमा तीक्ष्ण भए पनि उनी वेलावेला उद्दण्ड व्यवहार देखाउँथे । उनलाई आफूभन्दा जान्ने व्यक्ति कोही छैन भन्ने घमन्ड थियो । जसले आफ्नो कुराको प्रतिकार गर्छन् तिनीहरूलाई मारिदिनेसम्मको धम्की दिन्थे । उनलाई पढाउन भनेर बाबुले काठमाडौंमा दुःख गरेर बनाएको घरसमेत बेचेका थिए, तर उनी घमन्ड र गलत संगतले यसरी बिग्रँदै गए कि देशकै एक डरलाग्दा अपराधी बन्न पुगेका छन् । गत ९ मंसिरमा एक गाडीका मालिकलाई उनले गोली हानी घाइते बनाएपछि गाडीभित्रै जलाएर हत्या गरे । रामेछापको मझुवामा उनले झापाका विशाल खड्काको त्यसरी हत्या गरेका थिए ।


प्रहरी र दुस्मनलाई धम्क्याउन हत्या

हरेक अपराधको पछाडि कुनै कारण हुन्छ । धेरैजसो अपराधका पछाडि पैसा र प्रतिशोध प्रमुख कारण हुन्छन् । तर, टाटा सुमोका चालक खड्काको हत्यापछाडिको कारण फरक छ । उनले रामेछापको प्रहरी–प्रशासनलाई चुनौती दिन सो हत्याकाण्ड मच्चाएका थिए । ‘बालिका बलात्कारको मुद्दामा ऊ फरार थियो,’ रामेछापका प्रहरी प्रमुख डिएसपी कुमोध ढुंगेल भन्छन्, ‘आफूलाई प्रहरीले वान्टेड सूचीमा राखेर खोजी गरेपछि राज्य र आफ्ना दुस्मनलाई चुनौती दिनकै लागि यो हत्या गरेको अनुसन्धानमा देखिन्छ ।’ दुस्मनलाई धम्की दिनकै लागि उनले एक निर्दाेष व्यक्तिको ज्यान लिएका थिए । प्रहरीले हत्यामा संलग्न दुईजनालाई पक्राउ गरेको छ भने मास्टरमाइन्ड पाठक फरार छन् । प्रहरीले घटनाको डेढ महिनापछि मनकुमार लिम्बू र उनकी प्रेमिका बिन्दु तामाङलाई पक्राउ गरेको छ ।

जब खड्का भुमरीमा फसे
अभियुक्त मनकुमार लिम्बू

७ मंसिरमा चालक विशाल खड्काको टाटासुमोको झापा जाने पालो थियो । मे.१ ज २१८७ नम्बरको टाटा सुमोका मालिकसमेत रहेका खड्काले आफू नजाने भनी काउन्टरमा जानकारी गराए । किनकि, तीन दिनका लागि आकर्षक भाडामा उनको गाडी रिजर्भ गरिएको थियो । रसुवा जान भनेर एक व्यक्तिले फोनमार्फत गाडी बुक गरेका थिए ।

७ गते दिउँसो गाडी बुक गरेका युवाले उनलाई फोन गरे । दुई युवा रसुवा जान भनेर गाडीमा चढे । नागढुंगाको बाटो हुँदै उनीहरू रसुवातर्फ लागे । एक युवतीलाई बिहे गरेर ल्याउन गाडी रिजर्भ गरेर आएको उनीहरूले बताएका थिए । राति उनीहरू गाडीमै सुते । भोलिपल्ट बिहान करिब ११ बजे एक भर्खरकी किशोरी आइपुगिन् । तिनै किशोरीलाई लिएर उनीहरू नुवाकोटबाट गल्छीको बाटो हुँदै चितवनतर्फ गए । त्यहाँबाट बर्दिवास पुगे । युवतीलाई बिहे गरेर लिन गएका युवक मनकुमार लिम्बू झापामा बस्थे । तर, बर्दिवासबाट गाडी सिन्धुलीतर्फ मोडियो । गाडीमा रहेकी मनबहादुरकी प्रेमिका तामाङ पहिलोपटक त्यता गएकी थिइन् । उनलाई केही थाहा थिएन ।

बिहानको साढे तीन बजेको थियो । उनीहरू खुर्काेट पुगे । त्यहाँ मनबहादुर र उनका साथी प्रज्वल पाठकले चिया खाए । गाडी चालक खड्का र युवतीले चाउचाउ खाए । त्यहाँबाट उनीहरू रामेछापतर्फ लागे । रामेछापको निगालपानी मझुवा भन्ने ठाउँमा गएर गाडी रोकियो । बिहानको साढे चार भएको थियो । ‘तिमी गाडीमा पछाडि गएर सुत,’ पाठकले तामाङलाई भनिन् । युवतीले नमानेपछि उनलाई त्यही एकछिन पर्ख भन्दै उनलाई बाटैमा झारेर तीनजना गाडीमा अगाडि बढे ।

केही छिनमै प्रज्वल र मनबहादुर फर्किए । उनीहरू हिँड्दै फर्किएका थिए । गाडी पनि थिएन, चालक पनि थिएनन् । ‘उसलाई हामीले उतै पठाइदियौँ,’ चालक खोइ त भनेर सोधेको प्रश्नमा मनबहादुरले जवाफ दिए । ‘केही पड्केको आवाज आएको थियो नि,’ तामाङले फेरि सोधिन् । टायर पड्केको हो भनेर उनीहरूले टारे । त्यहाँबाट हिँड्दै उनीहरू दोरम्बा गए । दोरम्बामा प्रज्वल पाठकको घर थियो । उनी घरमा गएनन् । काकाको घरमा बसे । भोलिपल्ट तीनैजना बस चढेर काठमाडौं फर्किए । कोटेश्वरमा पुगेर छुट्टिए ।

९ गते बिहान रामेछाप सदरमुकाम मन्थलीमा र्‍यालीको कार्यक्रम थियो । प्रहरीको कन्ट्रोलमा मझुवामा एक गाडी जलिरहेको भन्दै फोन आयो । प्रहरीको स्थानीय टोली घटनास्थलतर्फ गयो । गाडीको पछाडिको सिटमा एउटा शव पनि भेटियो । गाडी नम्बर खुलेकाले त्यही आधारमा प्रहरीले अनुसन्धान गर्दा मृतक झापाका विशाल खड्का भएको खुल्यो । जिल्लाको एकान्तस्थलमा ल्याएर गाडीमा आगो लगाई उनलाई जलाइएको थियो । पोस्टमार्टम रिपोर्ट आएपछि अनुसन्धानमा आबद्ध प्रहरी झन् झस्कियो । आगो लगाएर नभई गोली हानेर टाटा सुमोका चालकको हत्या भएको थियो । मृतकलाई तीन राउन्ड गोली हानिएको थियो ।

अनुसन्धानमा डेढ महिना

अपराध अनुसन्धानमा दख्खल राख्ने रामेछापका डिएसपी कुमोध ढुंगेल आफैँ अनुसन्धानमा खटिए । झापा लखनपुर घर भएका चालक खड्काको आयस्रोत त्यही टाटासुमो थियो । त्यही गाडीको कमाइबाट उनले परिवार पाल्दै आएका थिए । जसरी योजनाबद्ध तरिकाले एकान्तस्थानमा ल्याएर गाडीमै जलाएर उनको हत्या भएको थियो, यसका पछाडि खड्कासँग कसैको ठूलै दुस्मनी रहेको प्रहरीको प्रारम्भिक आँकलन थियो । सोहीअनुसार उनीसँग झगडा भएका व्यक्तिलाई प्रहरीले खोजी गर्न थाल्यो।

तर, लामै अनुसन्धान गर्दा पनि त्यस्तो ठूलो दुस्मनी भएका व्यक्ति भेटिएनन् । जिल्ला प्रहरी कार्यालयसँग अनुसन्धानका लागि धेरै स्रोतसाधन पनि हुँदैन । घटना निकै योजनाबद्ध थियो । जसकारण अनुसन्धान लम्बिँदै गयो ।

प्रहरीले प्राविधिक अनुसन्धान पनि अघि बढाइरहेको थियो । त्यो गाडी कसरी रामेछापसम्म पुग्यो भन्नेतर्फ प्रहरीले खोजी सुरु गर्‍यो । जसमा केही शंकास्पद व्यक्तिमाथि अनुसन्धान अघि बढायो । सोही क्रममा प्रहरी झापाका मनबहादुर लिम्बूसम्म पुग्न सफल भयो । डिएसपी ढुंगेल आफैँ झापा पुगेर लिम्बूलाई पक्राउ गरे । उनले आफ्नो नाम रञ्जन लिम्बू भएको बताए । घटनामा संलग्नताबारे आफूलाई केही थाहा नभएको बताए । कार्यालयमा ल्याएर थप सोधपुछ गर्दा घटनाका सबै कहानी सुनाए ।

लिम्बूले बताएअनुसार चालकलाई हत्या गर्नेबारे पहिले नै उनीहरूबीच छलफल भएको थियो । पहिला माओवादीले युद्ध सुरु गरेजस्तै गरी मान्छे मारेर आतंक मच्चाउने र पैसा उठाउने योजना पाठकले लिम्बूलाई सुनाएका थिए । त्यसैका लागि कुनै व्यक्तिलाई गोली हानेर मार्ने र त्यहाँ पर्चा फालेर आफ्नो संगठनबारे आतंक मच्चाउने उनीहरूको योजना थियो । पूर्वमाओवादी लडाकु रहेका लिम्बू पनि त्यसमा तयार भए । बेरोजगार रहेकाले उनी आतंक मच्चाएर पैसा कमाउन उक्त योजनामा सहभागी भए ।

सोहीअनुसार चालक खड्कालाई रामेछापको एकान्तस्थलमा पुर्‍याई हत्या गरिएको थियो । मझुवाको निगालपानीमा पुगेपछि पाठकले गाडी रोक्न चालकलाई आग्रह गरे । गाडी रोकेपछि चालक मोबाइलमा फेसबुक चलाउन थाले । त्यही वेला पाठकले उनलाई गाडीको पछाडि सिटमा बस्न आग्रह गरे, तर नमानेपछि पेस्तोलले तीन राउन्ड गोली हानेको बयान लिम्बूले दिएका छन् । पछि घिसारेर गाडीको पछाडि राखी आगो लगाएर त्यहाँबाट दोरम्बा गएका थिए । मानकुमारकी प्रेमिका बिन्दुलाई पनि केही थाहा भए पनि लुकाउने प्रयास गरेकाले घटनाको मिलेमतोको आरोपमा प्रहरीले पक्राउ गरेको हो ।

फेसबुकबाटै दोस्ती

डिएसपी ढुंगेलका अनुसार लिम्बू र पाठकबीच फेसबुकमै चिनजान भएको हो । दुवै जना माओवादीमा आबद्ध भएकाले नजिकिएका हुन् । तेह्रथुम घर भएका मानकुमार पूर्वलडाकु हुन् । पाठक पनि माओवादीमा आबद्ध हुन् । फेसबुकमा चिनजान भएपछि काठमाडौं आएका वेला उनीहरूबीच भेटघाट भएको थियो । त्यही क्रममा उनीहरूले उक्त हत्याको योजना बनाएका थिए । यद्यपि, त्यसका पछाडि पाठकको प्रहरी र आफ्ना दुस्मनलाई चुनौती दिने योजनासमेत थियो । घटनामा प्रयोग भएको पेस्तोल लिम्बूले नै व्यवस्था गरेको प्रहरी आशंका छ । तर, उनले सो कुरा बयानमा अस्वीकार गरेका छन् ।

डिएसपीको प्रशंसा
यति गम्भीर अपराधको जिल्लाबाटै सफल अनुसन्धान गर्न सफल भएको भन्दै मध्यक्षेत्रीय प्रहरी कार्यालयका डिआइजी पशुपति उपाध्यायले रामेछापका डिएसपी कुमोध ढुंगेलको प्रंशसा गरेका छन् । गत सोमबार जिल्लामा आयोजित अन्तक्र्रिया कार्यक्रममा पुगेका डिआइजी उपाध्यायले जिल्लाको शान्तिसुरक्षालाई बलियो बनाउन र गम्भीर अपराधको सफल अनुसन्धान गरेको भन्दै सार्वजनिक कार्यक्रममै डिएसपी ढुंगेलको प्रशंसा गरेका हुन् । जिल्ला प्रशासन कार्यालय रामेछापले आयोजना गरेको अन्तक्र्रियामा सहभागी अन्य व्यक्तिले पनि ढुंगेलले जिल्लाको कमान्ड सम्हालेपछि शान्तिसुरक्षाको अवस्था राम्रो भएको बताएका थिए ।

चोरबाट आपराधिक यात्रा
प्रज्वल पाठक ( फरार अभियुक्त )

दुई वर्षअघि मोटरसाइकल चोरीबाट पाठकको आपराधिक यात्रा सुरु भएको हो । काठमाडौंमा आफू बसेको घरबेटीकै मोटरसाइकल चोरेर उनी गाउँ गएका थिए । जुन घटनामा मोटरसाइकल फिर्ता गरेर मिलापत्र गरियो ।

पछि छोरा बिग्रिएको भन्दै घरबाट खर्च कम गरेपछि उनले घरकै ल्यापटप नै चोरी गरी बेचेका थिए । त्यही क्रममा गत वर्ष उनले आफू प्रहरीको घुमुवा असइ भएको भन्दै केही व्यक्तिलाई धम्क्याएर पैसा असुले । गत वर्ष नाकाबन्दीको समयमा कालोबजारी गरेको भन्दै पेट्रोल पम्प र ग्यास पसलका सञ्चालकहरूलाई धम्क्याएका थिए । पक्राउ परेपछि प्रहरीमा उनले आफ्नो नाम रक्तिम पाठक भनेर ढाँटेका थिए । सातदोबाटो प्रहरी वृत्तले उनलाई मुद्दा चलाएकोमा उनी सामान्य धरौटीमा छुटे।

बिएस्सी पढेपछि पनि कुनै जागिरमा नलागेकाले उनलाई बुबाले सिटिइभिटीको प्राविधिक कोर्स पढाउने निर्णय गरेर फेरि काठमाडौं पठाए । तर, त्यसमा पनि उनले इच्छा देखाएनन् । त्यसपछि उनलाई विदेश पठाउने परिवारको तयारी थियो । गत वर्ष चैतमा उनी गाउँ गएका थिए । खोलामा नुहाउन जाँदा गाउँकै १२ वर्षीया बच्चीलाई बलात्कार गरेको आरोप उनीमाथि लाग्यो । तर, उनले आरोप अस्वीकार गरे । त्यो घटनाले गाउँमा ठुलै हंगामा भयो । विवाद बढ्दै गएपछि घटना जिल्ला प्रहरी कार्यालयसम्म पुग्यो । तत्कालीन डिएसपी मोहन परियारले जाहेरी ढिलो आएको भन्दै दर्ता गर्न मानेनन् । पछि, गम्भीर घटनालाई प्रहरीले बेवास्ता गरेको भनेर आलोचना भएपछि प्रहरीले जाहेरी दर्ता गर्‍यो । लगत्तै पाठक फरार भए ।

घटनामा आफूलाई जबर्जस्ती फसाइएको पाठकको दाबी थियो । आफूलाई फसाउने कसैलाई नछाड्ने धम्कीसमेत उनले दिएको दोरम्बाका स्थानीय बताउँछन् । गाउँमा बाटो खन्ने विषयमा पाठक परिवारको स्थानीयसँग विवाद भएको थियो । सोही विवादपछि पुरानो घटनामा उनीविरुद्ध जाहेरी दर्ता भएको उनको बुझाइ थियो । आफूविरुद्ध सबै लागेकाले त्यसको प्रतिशोधका रूपमा उनले अप्रत्यक्ष रूपले धम्क्याउनलाई गाउँनजिकै लगेर टाटासुमोका चालकको हत्या गरेको हुन सक्ने आशंका पनि गरिएको छ । तीक्ष्ण दिमागको दुरुपयोग हुँदा उनी डरलाग्दा अपराधी बनेको प्रहरी अधिकारी बताउँछन् । फरार रहेकै वेला उनले अर्काे अपराध गर्न सक्ने प्रहरीको चिन्ता छ ।

फेसबुके प्रेमले युवतीको जेलयात्रा

रसुवा घर भएकी १७ वर्षीया बिन्दु तामाङ ९ कक्षामा अध्ययनरत थिइन् । उनलाई फेसबुकको लत बसिसकेको थियो । फेसबुकमै उनको करिब ६ महिनाअघि झापाका अञ्जन लिम्बूसँग चिनजान भयो । म्यासेन्जरमा च्याट हुँदाहुँदै उनीहरू फोनमा पनि नियमित कुरा गर्न थाले । अञ्जनले आफू अविवाहित रहेको र बिहे गर्न चाहेको बताए । युवतीले पनि उनलाई मन पराउन थालेकी थिइन् ।

त्यही क्रममा अञ्जनले बिन्दुलाई भगाउन गाडी नै लिएर आउने बताए । प्रेमी गाडी लिएरै लिन आएपछि तामाङले पनि आफ्नो मनलाई बाँध्न सकिनन् । गत ८ मंसिरमा विद्यालयमा पहिलो कक्षा लिएपछि उनले ‘बंक’ हानिन् । पढाइभन्दा उनका लागि प्रेम ठूलो भयो ।

त्यही प्रेमले उनी यतिवेला प्रहरी हिरासतमा पुगेकी छिन् । रञ्जन लिम्बू भनिने मानकुमार लिम्बूसँगको ‘फेसबुके’ प्रेमका कारण उनीमाथि ज्यान मुुद्दा लागेको छ । फेसबुकमा मानकुमारको नाम रञ्जन थियो ।  प्रहरीका अनुसार लिम्बू र तामाङबीच ८ मंसिरमा पहिलोपटक भेट भएको थियो । झापाको दमकमा डेरा लिएर बसिरहेको वेला उनीहरू पक्राउ परेका हुन् ।

लिम्बूले बिन्दुसँग प्रेम गर्नुअघि दुई श्रीमतीलाई छाडिसकेका थिए । पछिल्लो समय फेसबुकमार्फत युवतीहरूस“ग चिनजान गर्ने र प्रेम प्रस्ताव राख्न थालेका थिए । उनका धेरै फेसबुके प्रेमिकामध्ये बिन्दु एक थिइन् । विष्णु तामाङ, पिएल, रञ्जन लिम्बूलगायत सातवटा नाममा उनले फेसबुक चलाउँदै आएका थिए ।

अनुसन्धानमा आबद्ध एक प्रहरी अधिकारीका अनुसार बिन्दुलाई समेत त्यो दिन उनीहरूले मार्ने योजना बनाएकोजस्तो देखिन्छ । चालक खड्कालाई मार्नुअघि उनीहरूले बिन्दुलाई पनि गाडीको पछाडि सुत्न लगाएका थिए । तर, उनले नमानेपछि गाडीबाट झारेर खड्कालाई केही पर लगी हत्या गरिएको थियो । दुईजनालाई हत्या गर्दा घटना थप सनसनीपूर्ण हुने भएकाले बिन्दुलाई पनि मार्न खोजिएको हुन सक्ने प्रहरी आशंका छ । नयाँ पत्रिका दैनिकमा खबर छ ।

११ र १२ कक्षाको परीक्षातालिका सार्वजनिक (तालिकासहित)


१६ माघ, काठमाडौं । राष्ट्रिय परीक्षा बोर्ड, परीक्षा नियन्त्रण कार्यालय भक्तपुरले कक्षा ११ र १२को वार्षिक परीक्षाको समयतालिका सार्वजनिक गरेको छ ।


परीक्षा नियन्त्रण कार्यालयले सार्वजनिक गरेको सूचनाका अनुसार कक्षा १२को परीक्षा आगामी वैशाख १० गतेदेखि सुरु हुनेछ । त्यस्तै कक्षा ११को परीक्षा वैशाख २४ गतेदेखि सुरु हुनेछ । कक्षा ११को परीक्षा जेठ तीन गतेसम्म सञ्चालन हुनेछ भने १२ कक्षाको वैशाख २२ गते सकिने छ ।

सँगै परीक्षा नियन्त्रण कार्यालयले परीक्षार्थीहरुलाई समयमै परीक्षा आवेदन फाराम भर्न सूचना प्रकाशित गरेको छ ।

२०७४ सालको वार्षिक परीक्षामा सहभागी हुने परीक्षार्थीहरुले आगामी माघ मसान्तभित्र परीक्षा आवेदन फाराम भरिसक्नुपर्ने छ । उक्त समयसम्ममा छुटेका परीक्षार्थीले थप शुल्कसहित फागुन १५ गतेसम्म आवेदन फारम बुझाउन सक्नेछन् ।

हेर्नुहोस् परीक्षा तालिका 




पञ्चायतले पतिलाई गोली हान्यो, म पशुपतिमा मागेर खाँदैछु : १०१ वर्षीया लक्ष्मीमाया


काठमाडौं– २०१८ सालमा तत्कालीन पञ्चायत व्यवस्थाले आफ्नै आँखा अगाडि पतिलाई गोली ठोकेर मारेको दृश्य अझै ताजै छ लक्ष्मीमाया मोक्तानसँग ।

जेलमै छँदा बिरामी परेका मेरा श्रीमान बलमान मोक्तानलाई साथीहरूले भगाएर घरमा ल्याए । त्यसको केही समयमै प्रशासनले चारैतिरबाट घर घेरा हाल्यो । पतिलाई घर नजिकै लगेर गोली हाने । म र मेरी सासु बेहोश भएर भुइँमा लड्यौँ ।’ उनले रुँदै बताइन् ।
‘त्यसपछि त कति हण्डर खाएँ मलाई मात्र थाहा छ,’ आँसु पुछ्दै लक्ष्मी मायाले भनिन्, ‘आमा, मलाई मार्छ अब भन्दै उहाँले छोराछोरीलाई राम्रोसँग पाल्न भन्नुभयो ।’ प्रहरीले आफ्ना पतिको छातीमा गोली ठोकेपछि आफू र आफ्नी सासु अचेत भएको र आफूहरुले बेहोशीमा बाटो बिराएर घर नपुगी अन्तै पुगेको समेत लक्ष्मीमायाले सम्झिइन् । उनको पतिलाई प्रशासनले जङ्गलमा लगेर मारेको थियो ।


बलबहादुर राईसँग सहिद बलमानको उठबस
राणा शासनका विरुद्ध तत्कालीन कांग्रेसको तर्फबाट लडेका बलमान मोक्तानलाई पछि पञ्चायतविरुद्ध लागेको आरोपमा २०१७ सालमा पक्राउ गरेर जेलमा राखिएको उनका छोरा कंसलाल मोक्तानले बताए । ‘बुबा कांग्रेस हुनुहुन्थ्यो रे । बलबहादुर राईहरूसँग उहाँको उठबस थियो रे । पञ्चायत व्यवस्था सुरु भएपछि उहाँहरूलाई पञ्चायतले जेलमा राखेको रहेछ ।
पछि १८ साल जेठमा बुवाका साथीहरूले कसोकसो भगाएर घरमा ल्याएका रहेछन् । चार दिनपछि पुलिसले घरबाट बोकेर जङ्गलमा लगेर गोली ठोकेको भन्ने आमाले भनेको सुनेको हुँ ।’ प्रहरीले नै लास वपेत्ता पारेपछि मोक्तान परिवारले शव जलाउन समेत पाएनन् ।
सानो कदको दुब्लो पातलो बलमान मोक्तानलाई कांग्रेसले लगेको धुमिल सम्झना सुनाउँदै लक्ष्मीमायाले पतिको मृत्युपछि काखे नानीहरूलाई लिएर तराई झरेको बताइन् । उदयपुरको आफ्नो थातथलोलाई छोडेर माइतीगाउँ लालबन्दी झर्दा उनीसँग आफ्नो भन्ने केही पनि थिएन । ‘त्यसपछि मैले अर्काको घरमा बसेर उनीहरूको काम गरिदिएर जीवन धानेँ ।’ लक्ष्मीले बताइन् ।
फोके बाबुसाहेबको घरमा पाँच वर्षको उमेरमा लिति सोहरेँ : छोरा
छोरा कंसलाल पनि पाँच वर्षको उमेरमा ‘फोके वाबुसाहेब’को घरमा घोडाको लिती सोहोर्न परेको सम्झना सुनाउँछन् । ‘महिनाको ५ रुपैयाँमा काम गरेर वर्षमा ६० रुपैयाँ कमाउँथे म । आमालाई सहयोग होस् भनेर घोडाको लिती सोहोरेको हुँ मैले ।’ १३ वर्षको उमेरमा आफूले दिदीको बिहे गर्न खर्च जोरजाम गरेको बाद्यता उल्लेख गर्दै कंसलालले भने, ‘बाबुको हत्यापछिको दुःखले सृंखलाले अहिलेसम्म पनि छोडेको छैन ।’
पञ्चायतले बलमानको हत्या मात्रै गरेन, मोक्तान परिवारको दस हल गोरुले जोत्ने खेतीपाती सबै लुटे । त्यसपछि बेघरबार बनेको मोक्तान परिवार अहिले काठमाडौं आइपुगेको छ । १०१ वर्षकी लक्ष्मीमाया मोक्तान पशुपतिनाथ मन्दिर परिसरमा मागेर बस्छिन् । छोरा कंसलाल भने मजदुरी गरेर जहान पाल्छन् । ‘रातो ठुलो घर थियो’, लक्ष्मी मायाले भनिन् ‘घरमा पनि आगो लगायो । भैंसी थिए, गाईगोरु थिए, खसी बाख्रा सबै लुटेर लगे । म रुँदै रुँदै तराई झरें ।’
बाबु मारिँदा २ वर्षको थिए कंसलाल
ज्याला गरेर आफ्ना चार सन्तान हुर्काएकी लक्ष्मीमायाको कान्छो छोरा कंसलाल बाबु मारिँदा २ वर्षका मात्र थिए । हामीलाई ‘जायजाथ जफत ’(सर्वस्व हरण) ग-यो । लक्ष्मीमायाले दुखेसो गरिन्, ‘म त्यतिबेला आफू जता गयो, बालबच्चा त्यतै बोकेर हिँडें । अर्को बिहे गर्न मन लागेन, यिनैको मुख हेरेर बसें ।’
बाबुको मृत्युपछि कंसलाल आमाको सहाराको रूपमा अर्काको घरमा बस्दै आए । अहिले त बाबुलाई शहीद घोषणा गराउन भनेर काठमाडौं आएको पनि बिस वर्ष भइसक्यो । सर्वस्वहरण भएबापत मोक्तान परिवारले अहिलेसम्म राज्यले दिएको १० हजार भन्दा बाहेक केही सुविधा पाएका छैनन् ।
तर अहिलेसम्म सहिद मानिएनन् बलमान
२०४७ सालमा तत्कालीन प्रधानमन्त्री कृष्ण प्रसाद भट्टराईको अध्यक्षतामा रहेको राजनीतिक पीडित सहायता समितिले बलमान मोक्तानलाई पनि शहीदको कोटिमा राखेर रातो किताबका उनको नाम चढेको थियो । त्यसैबेला मोक्तान परिवारले दश हजार रुपैयाँ पाएको बताए । तर आजसम्म पनि बलमानलाई राज्यले शहीद घोषणा नगरेको कंसलालले दुखेसो पोखे ।
‘पटकपटक देशमा राजनीतिक परिवर्तनहरू भए । कुकुरले टोकेका, भिरबाट लडेका, छारे रोगले मरेका समेत शहीद घोषणा भए तर मेरो बुबालाई कसैले वास्ता गरेन,’ कंसलालले भने, ‘यो देशमा दलालहरूको मात्र हालीमुहाली छ, मन्त्रीहरूका अरौटे–भरौटेको भनेको सबै हुन्छ । मेरो त कोही छैन, कसरी हुन्छ काम ?’
पछिल्लोपटक वर्तमान रक्षामन्त्री भीम रावलको अध्यक्षतामा बनेको कार्यदलले पञ्चायतकालमा मारिएका २२ जनालाई शहीद घोषणा गरेको छ । यो चरणमा आफ्ना बुवा पनि शहीद घोषणा हुनेमा आफू आशावादी भए पनि एमाले र काँग्रेसले च्यापेका मान्छे मात्र शहीद घोषणा भएको कंसलालले आरोप लगाए । ‘भीम रावलकोमा फाइल पुगेको छ तर उहाँले आफ्नो दायरा सानो भएको बताएर मेरो बुबालाई शहीद घोषणा गर्न नसकेको भनेर पन्छिनुभयो ।’
‘हामी पाखामा फ्याकिएका माछाजस्ता, बन्दुक बोकेर हिँडौँजस्तो लाग्छ’
आफ्नो बुवाले प्रजातन्त्र ल्याउन ज्यान बलिदान दिएपनि राज्यले गरेको बेवास्ताप्रति आक्रोस पोख्दै कंसलालले भने, ‘बाबुले व्यवस्था पल्टाउँछु भनेर लाग्दा आफैँ पल्टिनुभयो । छोराछोरीलाई पढाउनुपर्ने बेलामा आफू क्रान्तिमा होमिनुभयोे । हामी पाखामा फ्याँकिएका माछा जस्ता भयौँ ।’
देशका प्रमुख पार्टीहरूले आफ्ना बुवा शहीद नै भएको सिफारिस दिएको समेत उनले बताए । ‘कागजको हिसाबले सबै ठिक छ तर किन ढिलाइ भइरहेको छ ? कहिलेकाहीँ त बन्दुक बोकेर हिँडौं जस्तो लाग्छ ।’ ‘टुहुरोको दिन फिर्छ भनेको सुनेको थिएँ। मेरो पनि बुबालाई शहीद घोषणा गराउने उद्देश्य कसो पूरा नहोला ?’ कंसलालले भने ‘मलाई दश लाख चाहिएको होइन, बुबाको योगदानको कदर गरेर एउटा सम्मान पाइयोस् भन्ने मात्र हो ।’
२०५५ सालमा जिल्ला प्रशासन कार्यालय उदयपुरले सर्वस्वहरण भएको ठहर गरी मोक्तान परिवारको त्यसबखत खोसिएको चलअचल सम्पति फिर्ता गराउन नसकिने भन्दै मुआब्जा बापत रु पाँच लाख ४८ हजार दिन गृह मन्त्रालयलाई सिफारिस समेत गरेको थियो । तर आजसम्म आफूले सो बापत केही पनि नपाएको कंसलालको गुनासो छ ।
टेक्ने जमिन समेत छैन
जमिनको नाममा टेक्ने ठाउँसम्म नभएका कंसलालकी आमा लक्ष्मीमाया बिहानै पशुपतिमा गएर मागेर बस्छिन् । दिनमा १०० देखि १५० रुपैंया मागेको पैसाले उनको परिवार गुजारा गरेर बसेको छ ।
तत्कालीन मुख्यसचिव लीलामणि पौडेलले आमालाई नागरिकता दिलाइदिएका कारण अहिले वृद्धभत्ता चाहिँ खान पाएको कंसलालले बताए । आफ्नो बारेमा काँग्रेस सभापति शेर बहादुर देउवा लगायत सबैलाई जानकारी भए पनि पूर्वाग्रह राखेर आफ्नो पक्षमा काम नगरेको कंसलालको आरोप छ ।
राज्यले औपचारिक रूपमा बलमान मोक्तानलाई शहीद नभने पनि उनको परिवारले हरेक शहीद दिवसमा बलमानको तस्बिरमा माल्यार्पण गर्छ । उनीजस्तै राज्यले मारेका तर शहीद घोषणा नभएका अन्य परिवार मिलेर कार्यक्रम गर्ने गरेको कंसलालले बताए । कंसलालले भने, ‘आमा अहिले पनि बुवाको फोटो हेरेर रुनुहुन्छ ।’
अस्पताल लैजान पैसा नभएपछि झाँक्रीकोमा जानु पर्ने वाद्यता
पशुपति मन्दिर नजिकै एउटा साँघुरो कोठामा मोक्तान परिवार कष्टकर जीवन बिताइरहेको छ । १०१ वर्षकी आमा अहिले आँखा देख्दिनन् र कान पनि सुन्दिनन् । बिरामी पर्दा अस्पताल लाने खर्च नभएर झाँक्रीकोमा लाने गरेको कंसलाल गुनासो गर्छन् । कुनैबेलाका गाउँका हुनेखाने मोक्तान परिवारको अहिलेको हालत देख्दा जो कोही पनि राज्यप्रति आक्रोशित नभई रहन सक्दैन । राज्यले पटकपटक गर्ने गल्तीका कारण सहिद पत्नि लक्ष्मीमाया मोक्तानहरू १०१ वर्षको उमेरमा मागेर गुजारा गर्न बाध्य पारिन्छन् ।

*अार्काइभबाट

जन्ती बस दुर्घटनमा बेहुलीसहित ४५ को मृत्यु भएपछि…


मदागास्कर । जन्ती लिएर हिँडेको एक गाडी (लरी) दुर्घटना हुँदा यसमा यात्रारत बेहुलीसहित कम्तीमा ४५ जनाको मदागास्करको उत्तरपूर्वी सहर अन्जाजोरोवमा मृत्यु भएको यहाँका अधिकारीले जनाएका छन् ।

अन्जाजोरोव मदागास्करको राजधानी अन्तानानारियोबाट ९० किलोमिटर उत्तरपूर्वमा अवस्थित सहर हो । मृत्यु हुनेमा नौ जना बालबालिका, २७ महिला र नौ जना पुरुष रहेको र २४ जना घाइते भएको अन्जाजोरोवका नगरप्रमुख लोभा एन्ड्रिया मानान्टसोवाले जानकारी दिए ।

करिब ७० जना जन्ती लिएर हिँडिरहेका गाडी एक्कासी सडकबाट नदीमा खस्दा अधिकांश नदीमा डुबेको बताइएको छ ।

बाबालार्इ सबैकाे अगाडी मारे , अामाले छाडेर गइन अब हामिलार्इ कस्ले हेर्ने

जाजरकोटमा आमाले दोस्रो बिहे गर्दा चार बालबालिको बिचल्ली भएको छ । ढिमे–२ मालुबेलामा बाबुको हत्या भएको र आमाले दोस्रो बिहे गर्दा साना बालबच्चाको बिचल्ली भएको हो । डोल्पा, फुलचिङ–खदाङका बाबु बुद्धिबहादुर बुढाको हत्या भएको र आमा रतनकली कामीले दोस्रो बिहे गरेर गएपछि उनीहरु बिचल्लीमा परेका हुन् ।

अज्ञात व्यक्तिले ६ वर्षअघि बाबुको हत्या गरेको र एक वर्षअघि आमा रतनकलीले डाँडागाउँ–७ चाउलेचौरमा बिहे गरेर गएपछि चार वर्षीय अनिल, ६ वर्षीया रेखा, ८ वर्षीया चन्द्रा र १० वर्षीया पार्वती बिचल्लीमा परेका हुन् ।


द्वन्द्वकालमा माओवादी पार्टीका कार्यकर्ता हुँदा अन्तरजातीय विवाह गरेका उनीहरू–९ वर्षदेखि ढिमेको मालुबेलामा बस्दै आएका थिए ।बाबुको हत्या भएको पाँच वर्षसम्म आमा रतनकलीले मजदुरी गरेरै छोराछोरीको लानपालन गरेको स्थानीय जगत मल्लले बताए ।

जग्गा–जमिन, घरबास केही नहुँदा ३० वर्षीय रतनकलीले छोराछारीको लालनपालन गर्न नसक्ने अवस्था आएपछि दोस्रो बिहे गर्न बाध्य भएको मल्लले बताए । ‘ती बालबालिकाको आफन्त छन् वा छैनन्, कसैले वास्ता गरेका छैनन्’–उनले भने–‘चारै भाइ/बहिनीलाई डोल्पामा घर छ, छैन भन्ने पनि थाहा छैन ।’ उनीहरुका लागि प्रमुख समस्या भनेको नै गाँस, बास र कपासको हो ।’ गाउँमा अर्काको गोठाला गरेर उनीहरू पेट पाल्न बाध्य भएका छन् ।

गरिबीका कारण नाबालक नाति–नातिनाको लालनपालन गर्न नसकेको ७० वर्षीय हजुरआमा देवी कामीले बताइन् । ‘मागेर कसरी लालनपालन गर्ने ?’ उनले भनिन्–‘कमाइ गर्ने कोही नहुँदा समस्या भएको छ । गोठालो गरेर गाँसबास र लत्ताकपडा जुटाउनुपरेको छ । पठनपाठनको व्यवस्था मिलाउन सकिएको छैन ।’ घरको आर्थिक अवस्था कमजोर रहेकाले समस्या भएको उनको भनाइ छ ।टिभि अन्नपुर्णकाे सहयाेगमा