हायल सेन्टर जेलबाट प्रधानमन्त्रीलाई पत्र:‘बाचेर नेपाल फर्केर छोराछोरी हेर्न पाउँ मलाई त्यहीं भए पुग्छ’

सम्मान्निय प्रधानमन्त्री ज्यु, नमस्कार !
म एउटा समान्य कुल्ली हाल साउदिको हायल सेन्टर जेलबाट !
प्रधानमन्त्री ज्यु मलाइ खासै लेख्न त मन केहि थिएन्न तैपनि अन्तिम आशा लिएर आफ्नो वेदना तपाई सामु राख्दैछु ।

हुनत यो पत्र तपाईंले पढ्नु हुन्न भन्ने मलाई जानकारी छ तैपनि म मरेछु भने पनि बाच्नेले अबस्य पढ्ने छन । कहिले युद्ध ,कहिले बन्द ,त कहिले हडताल चपेटाले गर्दा म स्वदेशीन बाध्य भएँ । मैले गाउँमा ऋण गरेरै मिनिबस समेत चलाउन नसक्ने अवस्था भएसंगै साउदी हाानिन् बाध्य भए । गाउँमा भएको त्यहीं पाखो बारी समेत धितो राखेर साउदिको ६० डिग्रीको भतभत पोल्ने तातो घाममा काम गर्न बाध्य भए । खाडिमा कुल्ली बन्न आएको म अभागीलार्इ यस्तो दिन लाग्छ भन्ने के थाहा मन्त्री ज्यु !

पिडित रामचन्द्र तिमिल्सिना

धेरै अधुरो सपनालाई पुरा गर्ने मनैदेखीको त्यो सपना पुरा हुन्छमा धेरै आशावादी नै थियौं । तर साउदीमा आएको केहि दिन त काम र बस्नेको कुनै ठेगाना भएन्न खानाको त कुरौ छोडौं ।केहि समयपछि नेपालमा गरिएको करार नाम भन्दा फरक भए पनि साउदिकै जाबिराह हायल सिमेन्ट कम्पनीमा ड्राइभर काम पाएको थिए । सायद मेरो लागी त्यो काम नै अभिसाप थियो होला ।


मन्त्री ज्यु काम त जसोतसो चल्दै थियो मेरो तर यसरी दैब नै म माथी खनिएपछी मेरो केहि लागेन ।कम्पनीबाट सिमेन्ट लोडगरि कम्पनी कै पार्किङ्मा राखेको मैले चलाउने माहबाहक ट्रकमा पाकिस्तानी नागरिक चढी आएको कार आपसमा ठोकिदा कारमा सवार पाकिस्तानीको घटना स्थलमै मृत्यु हुनु नै मेरो लागी सबैभन्दा ठुलो अभिसाप बन्यो ।
अरुको देश अरुकै शासन अरुकै कानुन म एउटा सामान्य कुल्ली मैले बोलेको कस्ले सुन्ने त्यहाँ । भन्नेले त घरदेशसम्म पनि रक्सी खाएर गाडी चलाएको भन्ने गलत सन्देश गाउँगाउँमा भनि सकेका रहेछन तर कठै साउदिको ठाउँ त्यो पनि गाडी चलाउने ड्राइभर कसरी खाने कसरी चलाउने ? केहि ज्ञान त मलाई पनि थियो बिदेशी भुमिको ठाउँ रक्सी खाएर सबारी चलाउँदा कस्तो स्थिति हुन्छ भन्ने र म सजक पनि थिए तर आफ्नो दिनै बिग्रेपछी कस्लार्इ दोस दिनु ।

पार्किङमा दुर्घटना भए पस्चात पाकिस्तानी र अन्य धेरै मानिसको बाक्लो भिड थियो ।अनाहकमा मलाई योजनाबद्द रूपमा फसाउन केहि पाकिस्तानीहरु मिलेर मैले चलाउने गाडीभित्र बियरका खाली बोतल समेत हाल्दिएछ्न जुन प्रहरीले खोजी गर्दा फेला पार्यो । देख्ने र भन्नेलार्इ त रमिता भयो तर मैले आशुको भेल बगार्इ हप्ता दिनसम्म खानानखाइ आफ्नो देश परिवार र आफन्त सम्झिएर त्यो कालो कोठरीमा रोएको कुरा कस्लार्इ के था ? मन्त्री ज्यु हो म धेरै नराम्रो सग फसे । यो खाडिमा काम गर्न कम्पनीले बिमा समेत गरेको रहेनछ जुन कुरा मैले म जेल परेको २१ दिनपछी कम्पनीको मालिक आएर मेरो केस सरकारको नाममा गरेपछी बल्ल थाहा पाए । साउदिको कानुन कठोर र कुर भन्ने जानकारी मलाई पहिलै थियो मन्त्रीज्यु त्यसैले मैले बाँच्ने आशामा मारेर दिन रात रुन बिवस भए ।

समय पनि बित्दै गयो मलाई थुनामा राखेको २१ महिनापछी लामो सम्पर्क र खोजी गर्दा बल्लबल्ल आफ्ना आफन्त सम्पर्कमा आए र उनीहरुको माग अनुसार मलाई साउदिको बिशेष अदालतले मृतकका परिवारलार्इ क्षेतिपुर्तीका लागी साउदी रियल (३ लाख )झण्डै नेपाली ९९००लाखको फैसला सुनायो र समय केहि महिना थप गरि पुन: थुनामा पठायो । मन्त्रीज्यु म एउटा समान्य गरिब किसान को छोरा त्यहीं माथी स्वदेशको ऋण र भुकम्प पीडित कसरी तिरौ यत्रो रकम त्यसैले मन मनै अब नेपाल फर्कन नसक्ने कुरा सोच्न बिवस भए ।

मलाई सतायो परिवार अनि ति साना नानिहरुको मायाले जस्लार्इ मैले राम्रो सग खेलाउन समेत पाएको छैन । हुनत अब आशा पनि कताबाट गरौ सहयोग मागौ थोरै पैसा हैन सरकारको आशा गरौ भने मन्त्री ज्युको कार्यलय मै बिन्तिपत्र आउँदा समेत कुनै वास्ता भएन्न । अब दूतावासको त के आशा गरौ र म भेट्न् र बुझ्न समेत आउन मान्दैन न त फोन नै उठाउछ समयमै । सायद आज अफ्गानिस्तानको जेलमा भएको भए सरकारले पक्कै पनि छुटाउथ्यो होला मलाई पनि तर खाडिको जेलमा न परे म ।

मलाई ठुलो आशा थियो र अझै केहि बाँकी छ मन्त्री ज्यु तपाईंको नाम म जेल भित्र रहंदा पनि धेरै सुन्छु विभिन्न मिडियाबाट तपाईं झुक्दै नझुक्ने नेपालको छोरा राष्ट्रप्रेमी विदेशमा बिच्चली भएकाहरु उद्दार तत्काल गर्नु भएको थियो रे । तर म मरेर हैन मन्त्री ज्यु जिउदैं नेपाल फर्कन चहान्छु मेरा बालबच्चालाइ म दुखै गरेर भयनी केहि पढाउन चहान्छु। बिन्ती गर्छु मन्त्री ज्यु मलाई बचाउनु होस्। सास भएसम्म आश भनेझै मलाई कता ता थोरै भएनी आशा छ मन्त्री ज्यु बाँचेरै स्वदेश फकने अनि दुखसुख गाउँघरमा गरेरै भए पनि परिवार सग रमाउने ।
कठै कस्ता अभागी रहेछौ मन्त्री ज्यु हामी आज अल्पाआयु मै बिदेशी भुमिमा फासिमा चडनु पर्न कस्तो कर्म हाम्रो ।आज यहाँ म जस्ता सयौ पीडित छन् माननिय मन्त्री ज्यु म त एउटा ठुलो चोट परेको मात्रै देखिएको छु । कस्ले सुन्ने यहाँ, हामीले पसिना बेचेर पालेको दूतावास मात्रै कमाई खाने थलो बनायका छन न कहिलै हाम्रो पिडा सुन्न आउछन त । न कहिलै सहयोग त्यसैले बिडम्बना आज सरकार पनि कहिले आउला रातो बाकस र सलामी दिउला भनि कुरेर बसेको छ ।तर मन्त्री ज्यु मलाई हजुर प्रति आशा छ यदि हजुर साँच्चै नेपाल र नेपाली प्रति उत्तरदायी हुनु हुन्छ भने यि र यस्ता समस्यामा पक्कै ध्यान दिनु हुनेछ ।

अन्तमा स्अब मेरो नेपाल फर्कन रहर पुरा होला नहोला म भन्न सक्दिन तर मन्त्री ज्यु म जस्तै अरु युवाले आफ्नो प्राणको भिख यसरी खाडिमा आएर यो काल कोठरीबाट माग्नु नपरोस तपाईंहरुको राजनीतिक खिचातानी बन्द होस र युवाहरुले स्वदेश मै रोजगारी गर्न मौका पाउँन । म मरेर गएपनी मेरो देश नेपाल बाँची रहोस भन्दै मेरो एउटा मात्रै इच्छा जन्म भुमिमा टेक्ने भएको हुँदा सम्पुर्ण नेपाली दाजुभार्इ दिदिबहिनी तथा नेपाल सरकार सग यो अन्तिम पत्र पेस गर्दै बिदा हुन्छु नमस्कार ।
धन्यवाद ।

(उहि अभागी: रामचन्द्र तिमल्सिना कालकोठरीबाट, हाल साउदी हायल सेन्टर जेलबाट।)

Write Comment Below:

Disclaimer: Please note, this is an online news portal, All of these images/videos found here from 3rd party video/image hosting sites such as YouTube.Com, Vimeo.Com, DailyMotion.Com, Blip.Tv, We do not host any videos and some photos. Please contact to appropriate video/image hosting site for any content removal.